Etienne was één van de oprichters en actieve leden van de Vereniging voor Oudheidkundig Bodemonderzoek in West-Vlaanderen en nam deel aan verschillende opgravingen, waaronder die op de Kemmelberg en de opgravingen in de kerk van Torhout. Etienne was vooral, samen met zijn echtgenote Agnes Mortier, degene die de site van Walraversijde onder de aandacht bracht van de wetenschappelijke wereld. Sinds de jaren zestig prospecteerden zij geregeld de resten van de oudste, 13de- en 14de-eeuwse fase van het verdwenen vissersdorp, alsook van een Romeinse zoutwinning op het strand.

Omdat zij het grote belang van deze vondsten inzagen, legden ze contact met jonge universitairen als Frans Verhaeghe en Hugo Thoen, waardoor het onderzoek van Walraversijde in een wetenschappelijke stroomversnelling kwam. In de verdere jaren zouden Etienne en Agnes steeds aan de kar blijven trekken en ijveren voor de bescherming en het onderzoek van de latere, 15de- en 16de-eeuwse fase van het vissersdorp, wat uiteindelijk zou leiden tot de opgravingscampagne van Marnix Pieters en uiteindelijk de inrichting van een bijzonder museum. Later dit jaar was er een kleine huldiging van zijn werk en wetenschappelijke bijdrage gepland, maar Etienne heeft dit niet meer mogen meemaken...