In 1955 stootten arbeiders bij de bouw van de Mechelse Academie voor Beeldende Kunsten op een loden lijkkist met beenderen. De ongebruikelijke begravingswijze leidde al snel tot de hypothese dat het om de stoffelijke resten zou gaan van Margaretha van York, die zich, als derde echtgenote van Karel de Stoute, in 1477 in Mechelen vestigde. Onderzoek door het Koninklijk Instituut voor Natuurwetenschappen wees uit dat het ging om de resten van een vrouw van rond de vijftig, groot van gestalte, met betrekkelijk smalle schouders, een breed bekken en tere ledematen. Een tweede onderzoek in 1970 leverde echter tegenstrijdige resultaten op. Niettemin maakte een C14-datering uit dat de resten inderdaad uit de tijd van Margaretha van York konden dateren. Verder onderzoek bleef uit, en de botten verhuisden naar het Mechelse stadsarchief, waar ze sindsdien in een kartonnen doos rustten. Op vraag van het Mechelse stadsbestuur zal het Departement Menselijke Erfelijkheid het vijftig jaar oude raadsel nu met een DNA-onderzoek definitief oplossen.

Bron: Campuskrant, 12 mei 2005 / Standaard, 29 oktober 2004