De aanwezigen boden een mooie blauwdruk van wie en wat er leeft in de Vlaamse archeologie: het universitair personeel en de archeologen tewerkgesteld bij de diverse (inter)gemeentelijke, provinciale en gewestelijke diensten werden aangesterkt met studenten van de 3 universiteiten, Vlaamse archeologen in het buitenland, amateurarcheologen en de occasionele buitenlander in de Vlaamse archeologie. Een mix die duidelijk maakte dat jong/enthousiast en oud/uitgeblust geen synoniemen zijn. De (oud)strijd(ers)vaardigheid werd hier en daar getemperd door jeugdige terughoudendheid en omgekeerd. Van een generatieverschil was er dus geen sprake.

Kritiek op het FVA was voornamelijk toegespitst op het 'militante karakter', de 'negatieve boodschap' en het 'ongeduld' van de eerste acties. Die kritiek kwam allerminst uit de lucht gevallen - ook bij de initiatiefnemers gingen langdurige discussies vooraf aan de acties. Maar uiteindelijk werd besloten voor een havik-aanpak: het is nú immers '5 voor 12' voor het archeologisch erfgoed. Dat jarenlange diplomatie steevast was uitgelopen op sissers, konden ook de meest gehaaide duiven enkel beamen. Die oorspronkelijke 'agressieve' aanpak leidde tot een antwoord van minister Van Mechelen, tot twee parlementaire vragen (pdf) en tot toekomstige gesprekken met diverse politici. Van Mechelen toonde zich in dat initiële antwoord bereid tot een constructieve dialoog, maar tot op heden werd nog niet verder gereageerd op concrete uitnodigingen van het FVA.

Er leefde in de groep dan ook snel een consensus dat een structureel kader voor het Forum moet uitgewerkt worden om serieus genomen te (kunnen) worden op het politieke vlak. Het laatste dat de Vlaamse archeologie nu echter nodig heeft is dat het veld van organisaties verder versnippert tot een lappendeken met wéér een nieuwe vereniging. Daarom gaat het FVA op zoek naar de nodige steun van alle medespelers op het veld van Vlaamse archeologie.

De uitbouw tot een structureel draagvlak hoeft echter niet in de weg te staan van verdere acties en contacten op korte termijn. Nu de archeologie eindelijk haar plaats(je) op de politieke agenda heeft veroverd, zou een periode van besluiteloosheid vanuit de archeologische wereld een doodzonde zijn. Ook daar eensluidende geluiden, maar voorzichtigheid werd geopperd: dit initiatief wordt een werk van lange adem.

Uiteindelijk werden drie werkgroepen opgericht (structuur, inhoud en contacten) die zich met onmiddellijke ingang stortten op enkele belangrijke toekomstvragen voor het Forum:
* Welke structuur (vzw, feitelijke vereniging,...) moet het FVA aannemen om erkend te kunnen worden als volwaardig gesprekspartner en wie schuift/schuiven er als woordvoerder(s) mee aan de politieke tafel?
* Hoe wordt er verder inhoudelijk omgegaan met de wetenschap dat het met ons erfgoed de verkeerde kant opgaat? Pijnpunten aanklagen zonder een alternatief aan te bieden leidt niet tot een constructief debat. Een grondige bonus-malus doorlichting van archeologisch Vlaanderen dringt zich dus op.
* En nog een belangrijke vraag: tot op welke hoogte kan het FVA spreken in naam van gans archeologisch Vlaanderen? Hoe verkrijgt de organisatie de nodige feedback waaruit mag blijken dat een grote meerderheid van (Vlaamse) archeologen en belanghebbenden zich kan vinden in het initiatief?

Het Forum staat voor een moeilijke taak. Naast de politieke hindernissen zal het FVA eerst en vooral de strijd moeten aanbinden met de verschillen en tekortkomingen binnen de archeologische wereld zelf. Maar de bal lijkt aan het rollen gebracht. Het FVA benadrukt dat het oorspronkelijke doel nooit uit het oog mag verloren worden: het Forum is er voor de Vlaamse archeologie en niet omgekeerd.