Het Karmelietenklooster ligt in het centrum van Ieper, op een boogscheut van het belfort. Terwijl het belfort en de oude stedelijke kern zich op de hoge en droge rechteroever van de Ieperlee bevindt, ligt de site zich in de alluviale vallei op de linkeroever.

In de zuidwestelijke sector van het opgravingsvlak werden al heel wat muren aangetroffen die verband houden met de heropbouw in het begin van de 18de eeuw. Het zijn zware muren, waarvan deze van het hoofdgebouw voorzien zijn van steunberen. De binnenzijde is afgewerkt met een pleisterlaagje en er konden 3 vloerniveaus onderscheiden worden. Opmerkelijk is dat zowel het hoofdgebouw als de zijvleugel gebouwd werden op een dicht stelsel van afvoerkanaaltjes. Aan de noordzijde bevinden zich enkele muren en een bakstenen vloer die vermoedelijk tot de refugia van de abdij van Lo (16de eeuw) behoorden.

Uit de volle Middeleeuwen vonden de archeologen sporen van een oude gevlochten omheining, vroeger tuun genoemd. Het is een rij van kleine paalgaatjes waartussen zich een vlechtwerk van takken bevond om een perceel af te bakenen. Opvallend is dat in beide 'tuintjes' een andere grond werd aangevoerd. Voorbeelden van zo'n tuin vinden we bij de vele beelden en afbeeldingen van Onze-Lieve-Vrouw van Tuine. Zij is nog steeds de beschermheilige van de stad Ieper.

In het oostelijk deel werd het terrein, wegens het afglooien richting Ieperlee, tijdens de 13de eeuw opgehoogd. Uit deze ophogingslagen komt heel wat botmateriaal en aardewerk te voorschijn. In deze zone werden ook de oudste bouw- en grondsporen aangesneden. Het betreft muren opgebouwd uit bakstenen van groot formaat die de archeologen dateren in de 13de-14de eeuw.

Typisch voor Ieper zijn de vele militaire artefacten uit de Eerste Wereldoorlog. Naast de vele kogels, schoenen, drinkgerei... werden enkele bomkraters aangetroffen, waarvan de grootste een diameter heeft van ongeveer 6 meter.

Meer informatie en foto's over de opgravingen in Ieper vind je hier (pdf).