Deze Benedictijnerabdij werd volgens de overlevering in 1084 gesticht door de Heilige Arnoldus, rond de reeds bestaande St.-Pieterskerk. De abdij kende in de eerste eeuwen van haar bestaan een bescheiden bloei, hoewel het aantal monniken steeds beperkt bleef. Iconografische bronnen over deze periode zijn jammer genoeg niet voorhanden. Tijdens de Beeldenstorm, in 1578, werd de abdij echter met de grond gelijk gemaakt door de Gentse calvinisten. In 1590 werd op de plaats van de vernielde abdij een aarden versterking opgeworpen, als onderdeel van de Spaanse fortengordel rond Oostende. Dit fort bleef in gebruik tot rond 1610, pas dan kon de heropbouw van de abdij beginnen.

Een gravure van de hand van A. Sanderus toont ons hoe het nieuwe abdijcomplex er rond het midden van de 17de eeuw zou hebben uitgezien. In hoeverre deze voorstelling van de gebouwen correct is, blijft een vraagteken. Een proefonderzoek door in 1957 lijkt alvast de locatie van de kerk te bevestigen. De heropleving van het klooster was van korte duur, want onder de Franse overheersing werd de abdij in 1797 voorgoed opgedoekt. De meeste gebouwen werden afgebroken; naast delen van de 17de-eeuwse abdijhoeve bleef enkel de 18de-eeuwse abtswoning tot op vandaag bewaard.

Dit abtsgebouw, waar sinds 1989 het Stedelijk Archeologisch Museum is gehuisvest, zal vanaf het voorjaar 2006 volledig gerenoveerd worden. Het gebouw zal tevens uitgebreid worden met onder andere nieuwe museale ruimtes en een polyvalente zaal. Waar deze nieuwe gebouwen komen, zal het terrein tijdens de volgende 4 maanden worden onderzocht. Men hoopt een stuk van het dormitorium (slaapzaal) van de 17de-eeuwse abdij aan te treffen, en eventueel resten van de middeleeuwse fase van de abdij. Ook het Spaans fort heeft hier wellicht zijn sporen nagelaten.

Voorlopig zullen de opgravingen niet toegankelijk zijn voor het publiek. Indien mogelijk zal er na de zomer wel een opendeurdag georganiseerd worden.