De eerst herkende waterput A bevond zich in het uiterste westen van Vlak I. Het gaat om een 3 tot 4m grote ovaalvormige verkleuring in de moederboedem. Tijdens het blootleggen werd al verwacht dat het om een waterput zou gaan, maar het verder onderzoek lostte de verwachtingen maar half in. De structuur ging maar tot een niveau vlak onder de grondwatertafel, en er was geen duidelijke beschoeiing of versteviging van de wanden te bespeuren, behalve één half vergaan takje. Al bij al een half gelukte poging tot waterput. Op basis van het ene scherfje aanwezig in de opvulling, is het mogelijk dat ze uit dezelfde periode stamt als de percelering : late IJzertijd - vroeg Romeinse periode.

Waterput B werd iets later ontdekt in hetzelfde vlak. Opnieuw ging het om een grote ovaal met een maximale doorsnede van 5m. De structuur werd onderzocht tot vlak boven de grondwatertafel (zo'n 1,7m diep), waar ze in het grondvlak toch nog steeds een cirkel van een dikke 2,5m in diameter was. Bovendien werden al wat afdrukken van houten planken gezien. Door het grondwater kon de structuur echter niet deftig onderzocht worden, gelukkig was de lokale heemkundige kring 'Juliaan Claerhout' bereid de kosten van een groep en grondbemaling op zich te nemen, waardoor het onderzoek toch op een wetenschappelijk verantwoorde wijze kon voortgezet worden.

Al spoedig werd duidelijk dat er heel wat meer hout bewaard was dan in waterput A en dat hij ook heel wat dieper ging (tot 3,5 m onder het loopniveau). Helaas kwam ook snel aan het licht dat uit het verzamelde hout niet echt een duidelijke beschoeiing te distilleren viel. Wellicht is de waterput door de druk ingezakt en daarna voor recuperatie van hout half afgebroken geworden. De aanwezigheid van redelijk wat horizontale planken die in sommige gevallen nog boven elkaar zaten, en het feit dat er redelijk wat planken gelijke en regelmatige afmetingen hadden (rechthoekige van een kleine meter lang) doet mogelijk vermoeden dat de oorspronkelijke bekisting vierhoekig van vorm was bestaande uit horizontaal liggende planken verstevigd in de hoeken door verticale elementen. De datering is opnieuw problematisch, gezien aardewerk volledig ontbreekt. Gelukkig is er wel een duidelijke stratigrafische aanwijzing, aangezien een stuk van de gracht gedempt werd en de waterput er recht opzat wil dit zeggen dat hij alvast jonger is dan de gracht, maar dat de gracht nog (deels) zichtbaar of in gebruik moet zijn geweest. Wellicht zal de waterput bij de nederzettingstructuren horen die reeds werden aangetroffen, verder onderzoek op het hout kan natuurlijk zekerheid brengen.

De twee waterputten die mogelijk uit dezelfde periode stammen als de rest van de nederzettingsresten zijn vrij belangrijk naar interpretatie van het geheel toe, maar eerst zou de datering op punt gesteld moeten worden, alvoor die synthese mogelijk is. De 51 houten grote en kleine planken en balken, de genomen pollenstalen en bulkmonsters bieden alvast een mooie context voor mogelijk verder onderzoek.

Website opgravingen Wielsbeke-Vaarstraat