De gracht werd aangetroffen bij het graven van een sleuf tot op de moederbodem. Op enkele donkergrijze scherfjes na werden geen vondsten gerecupereerd. In de zwarte laag vlak boven de gracht vonden de archeologen wel enkele beenderen, met ondermeer twee aaneengegroeide ruggenwervels. De moederbodem blijkt trouwens een uitgesproken reliëf te hebben: over een afstand van 6 m bedraagt het verval maar liefst 60 cm. Dit staat in sterk contrast met het huidige vlakke terrein. De in de moederbodem uitgegraven gracht heeft geen vaststaande diepte die de geografie volgt, maar is in de bedding waterpas. Het sterke reliëf kan ook aan de oorsprong liggen van de benaming van het monument. In plaats van de hypothese dat Hooghuis eenvoudigweg zou verwijzen naar de hoogte van het huis, met haar volwaardige verdieping, moet nu misschien eerder gedacht worden aan de optie van "huis op een hoogte".

Naast de grachten vonden de Mechelse archeologen ook een viertal vierkante paalsporen van 20 bij 20 cm, maar hun geringe aantal verraadt voorlopig nog geen patroon. Het valt niet uit te sluiten dat ze afkomstig zijn van de stellingen voor de bouw van het Hooghuis. Uit de profielen blijkt overigens duidelijk dat de ophoging van het terrein tot ongeveer het huidige niveau in één keer heeft plaatsgevonden. 90% van alle vondsten werd in de bovenste 10 cm gedaan. Munten uit de 17de eeuw, 18de-eeuwse keramiek en 20ste-eeuwse bierglazen en faience zijn er met elkaar vermengd.

Op de site werden verder heel wat Belgische kogelhulzen en bomscherven uit WO I bovengehaald. Tot nog toe werd in de militaire archieven niks teruggevonden omtrent het gebruik van het Hooghuis als uitkijkpost door Belgische eenheden, maar het naburige fort van Sint-Katelijne-Waver werd wel gedurende enkele dagen duchtig door de Duitse artillerie bestookt. Het valt niet uit te sluiten dat in de omgeving van het Hooghuis een vooruitgeschoven stelling van het Belgische leger was gevestigd.