Christian Laes is leraar Latijn en wetenschappelijk medewerker aan het departement Klassieke Studies van de K.U.Leuven. Hij bestudeert er de mentaliteitsgeschiedenis van het Romeinse leven, en dan vooral de kindertijd. Laes was onder de indruk van de eerste afleveringen: "De decors, de kledij, het straatbeeld... Rome geeft goed de atmosfeer weer van de stad zoals ik me voorstel dat ze is geweest. In andere films zie je bijvoorbeeld altijd dat steriele witmarmeren Rome, terwijl dat helemaal niet zo was. In antieke gebouwen zijn er resten van kleur teruggevonden, vaak zelfs erg schreeuwerige kleuren."

Maar niet alleen het beeld van de straatjes en pleinen kan Laes bekoren, ook de manier waarop mensen zich gedragen. "De senaatszitting bijvoorbeeld wordt goed weergegeven: de knokploegen op het forum, het veto dat niet kan gebruikt worden door het tumult... Dat is echt zoals het eraan toeging." Rome is geen historische documentaire, maar het is wel verantwoord gedaan, vindt Laes. "Je leert iets over de geschiedenis in de brede zin van het woord. Je zou op sommige dingen kunnen afdingen, alleen denk ik dat de makers faction wilden maken, een historisch verhaal met fictieve elementen. Die dramatiek moet erin, het is immers televisie.''

Herbert Verreth, doctor in de oude geschiedenis, ergert zich meer aan de politiek-historische fouten in de serie. "Julia, de vrouw van Pompeius, stierf bijvoorbeeld niet in 52 voor Christus zoals in de serie, maar twee jaar eerder. Maar haar dood is wel een belangrijke factor in de vervreemding tussen Caesar en Pompeius, vandaar wellicht dat ze het tijdstip wat veranderd hebben. Hetzelfde kan je zeggen over Caesar die naar Rome optrekt. In de serie doet hij dat rechtstreeks, maar in werkelijkheid trok hij eerst langs de Adriatische kust en Brindisi.'

Andere onnauwkeurigheden vindt Verreth dan weer ronduit onverklaarbaar: "Cato ziet er oud uit, terwijl hij toen pas 43 was, maar de 54-jarige Cicero oogt wel veel jonger. Octavia, de dochter van Atia, is ook nooit uit liefde getrouwd met iemand van de lagere klasse - zoals de fictieve Glabius. In het echt was ze de vrouw van Claudius Marcellus, die in 50 voor Christus consul werd en Pompeius aanzette een leger op te richten tegen Caesar. Waarom lieten ze dat weg? De realiteit zou een beter verhaal zijn dan deze fictie."

Maar ondanks de vele tekortkomingen geeft Verreth Rome het voordeel van de twijfel, omdat hij ook sterke dingen zag. "De archeologische inkleuring, de vuile straten, de kostuums: het komt allemaal heel echt over en ze slagen er wel in de juiste sfeer te creëren. Veel details zijn historisch correct: Caesars soldaten hebben bijvoorbeeld terecht een maliënkolder aan, hoewel de meeste mensen nu de foutieve voorstelling hebben dat ze metalen platen droegen als harnas."

Bron: De Standaard - 14 november 2005
Externe link: Rome (HBO)