Tijdens de eerste fase werd een hoeve met walgracht opgegraven, die al sinds 2001 gekend was. Het gaat hier om een boerderij bestaande uit een rechthoekig woonareaal omgeven met een gracht. Op het centrale woongedeelte kon op basis van bakstenen uitbraaksporen een deel van het hoofdgebouw gesitueerd worden. Tevens was een fragment van een bakstenen vloertje bewaard gebleven. In de omgeving van de gebouwsporen werden heel wat kuilen en zes kadaverbegravingen (vijf runderen en één hond) aangetroffen (foto rechtsboven). Deze hoeve is te dateren in de 2de helft van de 14de en in de eerste helft van de 15de eeuw.

In een tweede fase vond in het gedeelte ten zuiden van de Noord- en Zuidwatergang onderzoek door middel van proefsleuven plaats. In deze zone van circa 30 hectare groot werd iedere 15 meter een proefsleuf gegraven. Over een oppervlakte van circa 1 hectare werden sporen aangetroffen van de volle middeleeuwen (12de eeuw) tot de late middeleeuwen (eind 14de eeuw). Op een hoger gelegen zandrug werd eveneens een Romeinse site aangesneden. In elke proefsleuf werd tenslotte één boring gedaan om de opbouw van het landschap te kunnen reconstrueren.

Wegens de directe bedreiging van de middeleeuwse sites door de nabije uitbreiding van de haven werd besloten een opgraving te starten over een gebied van circa 1 hectare. De Romeinse site wordt nog niet ogenblikkelijk bedreigd en zal in de toekomst onderzocht worden.

In deze zone werd een ovale site met walgracht uit de 12de eeuw aangesneden. De gracht kon over het hele traject worden vrij gelegd. Bij een walgracht werd de aarde afkomstig uit de grachten op het centrale woonareaal opgeworpen waardoor dit hoger en droger kwam te liggen in deze drassige omgeving. Op dit verhoogde wooneiland werden vervolgens houten gebouwen opgetrokken. Door de latere nivellering van deze gronden en de heropvulling van de grachten waren er geen sporen van de houtbouw meer bewaard. Ten oosten van de walgracht werden wel vele, meestal rechthoekige, veenwinningskuilen aangetroffen. Veen werd gewonnen om op te koken en als verwarming. Vermoedelijk was veenwinning één van de economische activiteiten die door de bewoners van deze site gebeurden. De veenwinningskuilen die nabij het woonerf waren gelegen werden eveneens als dumpplaats gebruikt voor huishoudelijk afval.

Eind 13de - begin 14de eeuw werd deze site opgegeven en verplaatste de bewoning zich in westelijke richting. Er verschijnen enkele bakstenen constructies; deze waren op het terrein te herkennen als uitbraaksporen. Sommige oudere 12de-eeuwse grachten bleven in gebruik, terwijl nog andere nieuwe grachten werden gegraven. Enkele grachten hadden een vondstrijke vulling te dateren in de eerste helft van de 14de eeuw, o.a. deksels in baksteengoed (foto onder), een voet van een kandelaar, armenpenningen en duizenden scherven werden aangetroffen. De vondst van lakenloodjes wijst erop dat er aan wolbewerking werd gedaan.

Het archeologisch onderzoek in de Zeebrugse achterhaven gebeurde in samenwerking met de Maatschappij van de Brugse Zeevaartinrichtingen (MBZ) en het Vlaams Gewest. Voor de uitvoering werden twee projectarcheologen aangeworven. Het archeologisch onderzoek in dit deel van de achterhaven is echter nog niet afgerond. Van de oorspronkelijke dertig hectare moet nog ongeveer een derde met proefsleuven onderzocht worden. Ook de Romeinse site dient nog opgegraven te worden.

Aansluitend artikel: Archeologie in de Zeebrugse achterhaven (14 mei 2006)
Bron: Raakvlak