Vroeger benaderde men de archeologische leefcontexten van de Grieks-Romeinse oudheid voornamelijk vanuit een kunsthistorische invalshoek met de nadruk op de studie van de architectuur en decoratie. Deze twee aspecten kregen in publicaties steeds de meeste aandacht en werden geïnterpreteerd aan de hand van de gekende teksten van klassieke
auteurs om de organisatie van huishoudelijke activiteiten te bepalen.

Recentelijk kwam op deze benadering veel kritiek omdat de literaire overlevering niet altijd van toepassing is. Bovendien vormen architectuur en decoratie slechts een beperkt onderdeel van het archeologische patrimonium en geven ze een eenzijdig beeld van het verleden. Archeologen zijn er zich steeds meer van bewust dat enkel de studie van de alle archeologische objecten in hun stratigrafische en architecturale context de mogelijkheid biedt de dagdagelijkse activiteiten en hun ruimtelijke organisatie in de oudheid juist reconstrueren.

Het doel van Toons doctoraat was om, aan de hand van een paar specifieke casestudies uit Sagalassos, een voor de klassieke archeologie algemeen toepasbare methode te ontwikkelen voor de analyse van stratigrafische contexten. Hierbij werden zowel het architecturale kader (inclusief versiering) als alle mogelijke artefacten, voedsel- en plantenresten als één complementair geheel bestudeerd. Om deze verschillende materiaalcategorieën te kunnen integreren werden gestandaardiseerde procedures aangenomen, die het mogelijk maken de datasets van de disciplines met elkaar te vergelijken. Uiteindelijk worden hierdoor verschillen in menselijke occupatie zichtbaar, wat op zijn beurt toelaat de (wisselende) functie van ruimtes en de sociale status van hun gebruikers te identificeren.

Praktisch: Toon Putzeys verdedigt zijn doctoraat op vrijdag 23 februari, om 17.00 u, in de Promotiezaal (Naamsestraat 22, 3000 Leuven). Een doctoraatsverdediging is openbaar, alleen de beraadslaging is geheim.
Externe link: Doctoraatsverdediging van Toon Putzeys