Inzake bescherming (alsook aankoop) van artistiek erfgoed worden er nog steeds flaters begaan met als argument oa. onvoldoende interesse en -beschikbare kredieten, moeilijk dossier, vreemde eigenaar, etc. Dit is zeker toepasselijk op het hyper-mooie sanatorium dat architect Maxime Brunfaut tijdens het interbellum in Tombeek liet bouwen. En dat al tientallen jaren door leegstand werd overgeleverd aan de natuurelementen, afbraakroof én vandalisme; men weet ondertussen toch dat in onze contreien een verlaten gebouw daar niet tegen opgewassen is. Nu, na twintig jaar wordt er -toevallig door enkele architectuurstudenten- uiteindelijk 'HALT!' en 'SCHANDE!' geroepen. Wellicht is het gebouw nog op de rand van total loss te redden. Klaarblijkelijk zijn er nog verlichte projectontwikkelaars die bereidwillig willen investeren in zo'n uitdagend initiatief. Maar..., dan zijn er plotseling andere stemmen die zich komen mengen met de mogelijke bestemming van het gebouw. Waaronder autochtone inwoners die vrezen dat door de hoge verkoopprijs van de gerenoveerde appartementen er zich exclusief bemiddelde eurocraten komen vestigen. (een nogal hypocriete reactie in de wetenschap dat het dezelfde inwoners zijn geweest die grotendeels hun vroegere serregronden hebben laten verkavelen als villabouw voor dezelfde begoede inwijkelingen; én niet te vergeten dat de plaatselijke middenstand ongestoord lucratieve zaken doet met hetzelfde anderstalige cliënteel) Ook de gemeentelijke overheid zou nu verwonderlijk haar zeg willen doen over de functie en de omgeving van het gebouwen-complex. Dit komt zoals gebruikelijk rijkelijk télaat én is feitelijk misplaatst. Omdat de plaatselijke bevolking noch het politiek beleid voordien nooit de minste interesse, zelfs mening, had over de toestand -of bestemming- van dit gebouw. Ikzelf
-als gewezen directeur van de plaatselijke gemeentelijke academie voor beeldende kunsten- deed ism. de docenten, een tiental jaren geleden een voorstel om aldaar de beide academies (beeldende kunsten + muziek) onder te brengen. Een desgevallende variante bestond erin om in het gebouw alleen de academie voor beeldende kunsten onderdak te geven in combinatie met de afdeling vrije kunsten van de Sint Lukas Hogeschool. Ik werd hiervoor als megalomaan uitgefloten door mijn eigen inrichtend schoolbestuur (= gemeentebestuur Overijse) Met als gevolg dat beide academies (+ Sint Lukas) nog steeds kampen met acute accomodatieproblemen. En dat de aftakeling van het sanatoriumgebouw onverminderd is verergerd. Aangezien er voor dit gebouw een onverwijlde reddingsoperatie is vereist, is er geen tijd meer om te redetwisten over de functie ervan; het gebouw moet bijgevolg subito presto worden hersteld in zijn oorspronkelijke toestand, zodanig dat de geest van de auteur ervan wordt gerespecteerd, én ere wordt aangedaan.
"Si le mot est méchant, l'image qu'on en fait est de toute beauté". Met héél véél twijfel moet men erop vertrouwen dat men op andere gedachten zal komen. Ook de nieuwe Franse president is er niet moeiteloos in geslaagd om 'zijn chansonnette' van buiten te leren, en in 30 jaar slechts 5 meter af te leggen... (wordt vervolgd)

Jonas Wille, MFA/UA
(ex-dir BKO.KUNSTSCHOOL
chef-con A.Q.A.)
40 Henri de Brouckérelaan
1160 Brussel