Het terrein, dat zich uitstrekt van de Kleinvleeshuissteeg tot aan de Ketelvest, wordt momenteel herontwikkeld door Fortis Real Estate Development NV. Van het godshuis van de wolwevers, dat zich op het oostelijk deel van het terrein bevond, resten vandaagnog alleen de 14de-eeuwse kapel en daarbij aanleunend de 'keuken' van het godshuis. De rest van het gebouwenbestand werd begin 19de eeuw afgebroken. Op advies van de Gentse Dienst Stadsarcheologie werd door Fortis geld vrijgemaakt voor het archeologisch noodonderzoek van deze zone. Een eerste zone rond de kapel is ondertussen afgewerkt. Onder de verwachte sporen uit de 17de, 16de, 15de en 14de eeuw bleek zich een lege ruimte te bevinden van maar liefst 9m op 5m, overdekt door een intact tongewelf. De muren van deze 'kelder' waren opgebouwd in Doornikse kalksteen, en behoorden mogelijk toe aan een 13de-eeuws Steen, één van de stedelijk woonhuizen in natuursteen waar de toenmalige stadskern van Gent in de 12de en 13de eeuw beroemd voor was. Deze imposante stenen huizen behoorden toe aan leden van het schatrijke stadspatriciaat.

Volledig ondergrondse kelders zijn zeldzaam in de middeleeuwen; ook deze rechthoekige ruimte zal oorspronkelijk een slechts deels ondergronds niveau geweest zijn. Het straatniveau in de 13de eeuw lag namelijk bijna twee meter lager dan nu. Aan de zuidkant van beide lange zijden van de kelder bevond zich telkens een toegang, geflankeerd door twee parallelle dwarsmuurtjes (zie grondplan linksboven: A en B). Tussen deze muurtjes bevond zich wellicht een houten trap. Bij de oostelijke toegang is nog de aanzet van de rondboog van de deuropening bewaard. De muren van de kelder waren slechts ca. 60cm breed, wat erop wijst dat het gebouw wellicht een houten bovenbouw had. Mogelijk gaat het dus slechts om een onderkelderd bijgebouw op het erf van een veel groter Steen.

De kelder zal oorspronkelijk een houten zoldering hebben gehad, ondersteund door houten standvinken. In een tweede fase, wellicht in de 14de of 15de eeuw, werd deze zoldering vervangen door een bakstenen tongewelf dat deels ingekapt werd in de dikte van de natuurstenen muren. Tegelijk met het aanbrengen van dit gewelf, werd ook de oostelijke ingang dichtgemetseld. De volledige kelder, muren en gewelf, was afgewerkt met een stevige pleisterlaag.

In de vroege 17de eeuw werd het godshuis grotendeels herbouwd en in deze laatste fase werd de kelder uiteindelijk aangepast om als beerput te dienen. Een stortgat voor de latrines werd uitgekapt in het gewelf, en de vensteropening ernaast werd vergroot om als schepgat te dienen. Vreemd genoeg bevond er zich nauwelijks beervulling in de kelder, en er werden evenmin aanwijzingen gevonden dat de put geruimd is. Mogelijk is de beerput dus slechts korte tijd als zodanig in gebruik geweest. Veel vondstmateriaal bevond zich in een puinkegel onder het schepgat, wat wellicht in de kelder is terechtgekomen bij een herstelling aan dit schepgat. Het materiaal bestond uit 17de-eeuws aardewerk, enkele glasfragmenten en een heleboel fragmenten van kleipijpen. Bij de afbraak van het godshuis begin 19de eeuw werd blijkbaar niet de moeite genomen deze put op te vullen.

Het veldwerk duurt nog tot begin juli en wordt uitgevoerd door projectarcheologen Janiek De Gryse en Jessica Vandevelde, in samenwerking met de Dienst Stadsarcheologie Gent, de Provincie Oost-Vlaanderen en het Agentschap RO Vlaanderen Onroerend Erfgoed.

Bron en foto's: Archeoweb Gent