De opgravingen gebeuren door de veldploeg van het PAM-Velzeke. Het meer dan 1ha grote terrein is voorbestemd voor de inplanting van een rioolwaterzuiveringsinstallatie en fungeert tezelfdertijd als opslagplaats voor een 180 ton fysisch-chemisch te behandelen, niet-gevaarlijk slib. Enkel de westelijke, acuut bedreigde helft van het beoogde areaal komt in aanmerking voor opgraving; de oostelijke helft, voorbestemd als groenzone, werd ongemoeid gelaten.

De sonderingssleuven leverden een positief resultaat op. Na overleg met NV Aquafin en aannemer Desodt (Boezinge) ging men over tot het openen van 3 grote ‘kijkvensters’; deze lieten toe 3 duidelijke concentraties van archeologische structuren af te bakenen. Het betrof overwegend paalsporen, kleinere kuilen en een circulaire gracht (klik op de afbeelding links voor een groter formaat). Enkele initieel gerecupereerde stukken aardewerk wezen in de richting van een occupatie uit de Metaaltijden. Ten einde de samenhang en volledigheid van de archeologische structuren beter te kunnen inschatten en te registreren ontdeed men het areaal over een grotere oppervlakte van de teelaarde.

Bij de noodopgravingen kwamen tientallen vuurstenen artefacten aan het licht, maar overwegend buiten context en verspreid over het terrein. Enkele geïdentificeerde stukken sluiten aan bij het Mesolithicum en het finaal-Neolithicum, doch doorgaans zijn de objecten zo weinig karakteristiek dat ze moeilijk kunnen gedateerd worden.

In de zuidoostelijke en noordwestelijke uithoek van het afgegraven terrein situeren zich clusters van ondiepe paalsporen. Vooral de zuidelijk gelegen concentratie weerspiegelt de configuratie van een ruime houten constructie, die in de huidige stand van het lopende onderzoek algemeen tot de IJzertijd wordt gerekend. Enkele kuilen van geringere afmetingen zijn er wellicht gelijktijdig mee. In het centrale deel van de op te graven sector tekent zich een cirkelvormige gracht van 1m breed en met een diameter van meer dan 8m. In de tot nog toe uitgegraven doorsnedes zien we een zwak spitsvormig profielverloop; vooral de bodemvulling onderscheidt zich door een sterke houtskoolconcentratie. Momenteel is de cirkel nog in volle opgraving : het luttele schervenmateriaal zou in richting van een datering in de Late Bronstijd wijzen. De associatie met een tiental meter noordelijker gelegen vlakgrafje met een fragmentarisch bewaarde urne en crematieresten wijst op de funeraire functie van deze cirkel.

Uit de Romeinse tijd stammen een 20-tal grote paalkuilen die met een exacte onderlinge afstand van 2m op één rechte, noordwest-zuidoost georiënteerde as gelegen zijn en deel uitmaakten van een monumentale palissade. Enkele aardewerkscherfjes uit de vulling laten op dit ogenblik slechts een ruime chronologische afbakening voor dit complex toe (1ste – 3de eeuw). Ook over de functie (defensief?) en uitgestrektheid van de Romeinse site tasten we in dit stadium van de opgravingen nog in het duister.

De nederzettingssporen en funeraire structuren in de Moerasstraat vertegenwoordigen een tot nog toe onbekende vindplaats binnen de brede en vondstrijke waaier van sites uit de pre- en protohistorie en uit de Romeinse tijd te Kruishoutem. In tegenstelling tot de overige locaties die zich voornamelijk op hogere ruggen bevinden, ligt de site van de Moerasstraat in een landschappelijke depressie en in de directe buurt van een beektracé. Ongetwijfeld speelden micro-topografische en bodemkundige overwegingen een doorslaggevende rol in de bestemming van dit gebied als woon- en begraafplaats.

Meer info: Johan Deschieter en Tineke De Wandel