De campagne staat onder leiding van de archeologen Ann Van Baelen en Philip van Peer van de Eenheid Prehistorische Archeologie van de K.U.Leuven, in samenwerking met het Vlaams Instituut voor Onroerend Erfgoed. Onmiddellijke aanleiding tot het onderzoek vormden de vondsten die gedaan werden in de zomer van 2006 door de Limburgse amateur Jean-Pierre de Warrimont in deze Veldwezeltse leemgroeve.

Tot nu toe werden twee concentraties lithisch materiaal aangetroffen op ongeveer 50 meter van elkaar. Het gaat om redelijk kleine concentraties die ca. 10 m² beslaan en intern zeer homogeen zijn. Stratigrafisch gezien zijn beide gelijktijdig: het materiaal bevindt zich steeds op het contact tussen een niveau met houtskool (waarschijnlijk het resultaat van solifluctie) en een iets humeuzer niveau, dat zich onderaan dikke pakketten leem bevindt. Omwille van deze éénduidige stratigrafische positie kunnen de occupaties zeer precies in een opeenvolging van geomorfologische en klimatologische fenomenen gesitueerd worden. Op basis van het chronostratigrafisch onderzoek door Dr. Eric Meijs kan het materiaal toegewezen worden aan de periode ca. 300 000 jaar geleden (vroeg Midden-Paleolithicum), tijdens de overgang van een warmere naar een koudere fase.

Gezien de grote oppervlakte waarover het niveau in kwestie zich uitstrekt, werd de verdere leemexploitatie opgevolgd door middel van boringen. Tijdens deze boringen werden de resten van een vermoedelijk derde concentratie aangesneden, die in de toekomst nader onderzocht zal worden.

De algemene versheid van het materiaal, de aanwezigheid van vele chips en de beperkte vertikale spreiding suggeren een onmiddellijke afdekking van het loopoppervlak, wat impliceert dat de artefacten zich nog in hun oorspronkelijk ruimtelijk verband bevinden. Op basis van de huidige data kunnen de concentraties, hoofdzakelijk bestaande uit afslagen (waaronder enkele verbrande stukken), chips en een drietal schijfvormige kernen met centripetale afhakingen (klik op de afbeelding rechtboven om te vergroten), geïnterpreteerd worden als summiere knapping spots, plaatsen in het landschap waar de toenmalige mens kortstondig halt heeft gehouden om aan de reductie van een of meerdere in de omgeving verzamelde silexknollen verder te werken. We hebben hier als het ware te maken met een 300 000 jaar oude momentopname uit het leven van een of enkele individuen, wat op Europese schaal behoorlijk uniek is .

Lees hier het Knack-artikel "Een prehistorische Pompeii" (pdf).

Bron: Ann Van Baelen en Philip Van Peer

Meer info:
* Ann Van Baelen en professor Philip Van Peer van de Eenheid Prehistorische Archeologie (K.U.Leuven)
* Tim Vanderbeken, intergemeentelijke archeoloog ZOLAD (Tel: 0473 96 48 80)
* Dr. Erik Meijs, kwartairgeoloog (Tel: +31 43 3471976)