Professor Katlijn Malfliet, wist uit een geschiedkundig boek dat er een crypte moest zijn. Onder een steen in de winterkapel van de Sint-Michielskerk stootte ze op de verborgen ruimte. Een lugubere plek. "De crypte is vier meter diep", weet ze. "In de muren zijn verschillende rangen met grafholten. In enkele daarvan ziet men nog geraamten, schedels en de vorm van de kist."

Inscripties geven de naam en de overlijdensdatum van de stoffelijke resten aan. In een holle ruimte liggen beenderen en schedels op een hoop.

De crypte dateert van 1652. De oorspronkelijke crypte is zelfs nog een halve eeuw ouder. De bouw van de huidige Sint-Michielskerk werd in 1650 aangevat. "Zoals Hesius, de ontwerper van de kerk, zelf in een nota op zijn plannen vermeldde, werd de kerk ingeplant op de plaats waar zich vroeger het Hof van Aerschot bevond", weet professor Malfliet. "Daar was sinds 1598 een kapel ingericht. Die kapel was kort voordien afgebroken, maar de crypte ervan bleef bewaard. De kerk werd dus als het ware bovenop de crypte gebouwd. In 1652 was de aanpassing van de crypte voltooid."

Als eerste werd Jacobus Van den Steen er begraven, een hulpbisschop die aan de bouw van de crypte meehielp. In hetzelfde jaar werd ook de echtgenote van een weldoener van de kerk begraven. Nadien vonden de overleden jezuïeten van het Leuvense huis hun laatste rustplaats in de crypte. Niet-leden werden in de crypte begraven tegen de prijs van 2600 florijnen. In de sacristie en de rondgang begraven worden kostte slechts 1600 florijnen.

Bron: Het Nieuwsblad, 16 september