Een eerste oven (foto links) was diep ingegraven en zowel het ovenkanaal, de tongvormige pijler als de ovenplaat met de luchtgaten waren nog in prima staat bewaard. Vooraan bevond zich nog de dakpan waarmee de ovenmond kon afgesloten worden. Ook de aanzet van de koepel was nog tot een aanzienlijke hoogte bewaard gebleven.

Een tweede oven (foto rechts) was minder goed bewaard gebleven en had een sleutelgatvormige basis. Opmerkelijk is de alleenstaande centrale pijler waarop de ovenplaat rustte. Deze oven was minder diep ingezet waardoor de ovenplaat en de aanzet van de koepel niet bewaard zijn gebleven.

In de onmiddellijke nabijheid van deze ovens werd een afvalkuil (foto links) aangetroffen die gevuld was met misbaksels, aardewerk van inferieure kwaliteit en stukken verbrande leem afkomstig van één van de ovens. Het vormenspectrum van de Assese pottenbakker omvatte voornamelijk kruiken, kruikamforen, borden, kommen en bekers. Opvallend was de aanwezigheid van misbaksels van kleine amforen (foto rechts) en dolia. Een tweede kuil in de onmiddellijke nabijheid van beide ovens had een lengte van meer dan 7 meter (foto onder rechts). Mogelijk houdt haar primaire functie verband met de preparatie van de klei voor het maken van aardewerk. Verder onderzoek van deze kuil zal dit moeten uitwijzen. In tweede instantie werd zij opgevuld met nederzettingsafval (aardewerk en enkele metalen voorwerpen waaronder mogelijk een werktuig van de pottenbakker).

Vermoedelijk waren deze ovens actief in de tweede helft van de 2de eeuw en/of het begin van de 3de eeuw n.C. De productieperiode van deze structuren zal exact bepaald worden met behulp van archeomagnetisch onderzoek. Daarvoor werkt de Onderzoekseenheid Archeologie van de K.U. Leuven samen met een gespecialiseerd team onder leiding van Prof. J. Hus, verbonden aan de Afdeling Omgevingsmagnetisme van het KMI te Dourbes.

Naast deze opmerkelijke vondsten in relatie tot de pottenbakkersindustrie van het Romeinse Asse werden ook nog talrijke andere sporen in het uitgestrekte opgravingsterrein aangetroffen. Dwars over het opgravingsterrein lopen twee diepe, parallelle grachten met een onderlinge afstand van ongeveer 7 meter. Vermoedelijk zijn ze de afwateringsgrachten van de baan die de Romeinse nederzettingen van Asse en Rumst verbond en die bij opgravingen in de jaren '50 en '80 ook reeds op de plaatsen Kalkoven en Koereit werd aangetroffen. Alhoewel het Romeinse wegdek niet meer kan herkend worden liggen de grachten die tijdens onze opgravingen werden aangetroffen op de verbindingslijn tussen beide vroegere waarnemingen van de Romeinse weg. Mogelijk zijn door erosie alleen deze diepere sporen bewaard gebleven.

In de nabijheid van de Romeinse baan werden diverse grote dakpanconcentraties aangetroffen. Naast twee uitgebreide concentraties werd recent een kleiner pakket pannen aangetroffen aan de overzijde van de Romeinse baan. Telkens betreft het zowel grote platte pannen (tegulae) als ronde dekpannen (imbrices) die vermoedelijk als een afvalpakket geïnterpreteerd kunnen worden. Verder onderzoek van deze drie concentraties zal meer duidelijkheid over hun betekenis en functie moeten brengen.

Meer info: Kristine Magerman, tel: 0474/29.95.67