Twee van de twaalf houten beelden verdienden bijzondere aandacht omwille van hun grote artistieke waarde. Het betreft een paar engelen, bewaard in de O.L.V. van de Sartekerk in Hoei, en een Sint-Johannes de Doper uit de Sint-Pauluskathedraal in Luik.

Het engelenensemble is een van de zeldzame overblijfselen van de productie uit het begin van de carriere van Del Cour. Bij zijn aankomst in het KIK, was het werk erg door houtetende insecten aangevreten. Het lindehout was broos geworden en verpulverde. In 2006 werd een vergassing met methylbromide uitgevoerd. Het was meteen de laatste vergassing die plaatsvond in het KIK, aangezien deze praktijk tegenwoordig verboden wordt door de Europese Unie. Sindsdien ontwikkelt het instituut de techniek van de anoxie, waarbij de insecten door zuurstofgebrek worden vernietigd. Daarop volgden verschillende behandelingen om het degradatieproces tegen te gaan.

Tegenwoordig kan men zich slechts met veel moeite de originele polychromie van de beelden van Del Cour voorstellen. Ze werden bedekt met talrijke overschilderingen van wisselende kwaliteit. Omdat het onmogelijk was terug te gaan tot op de originele laag, kozen de conservatoren voor een minimale ingreep. De originele polychromie kon echter nagegaan worden tijdens de stratigrafische studie onder binoculaire microscoop. Ook werden de chemische bestanddelen van de verflagen vergeleken met aanbevolen recepten uit oude handleidingen. Uit de analyses bleek dat de engelen, die nu een verguld kleed dragen, oorspronkelijk in een wit gewaad gehuld waren, dezelfde tint die de kunstenaar voor de vleeskleuren had gekozen.

De Sint-Johannes de Doper, een beeld met monumentale afmetingen, is een van de belangrijkste werken uit de rijpere periode van de kunstenaar. In de loop der tijd werd dit beeld samengesteld uit talrijke aan elkaar gelijmde en gepende lindehouten blokken, ook door houtetende insecten aangetast. De behandeling stemde in grote mate overeen met die van de engelen. Het beeld was met minstens achttien lagen monochrome overschildering bedekt. Om de illusie te geven dat het marmer was, was de originele laag witachtig.

Aangezien marmer in de barokke periode voor een beeldhouwer het meest edele materiaal was heeft Del cour er enkele van zijn meesterwerken uit vervaardigd, zoals het grafmonument van bisschop Allamont in de kathedraal van Gent en het hoofdaltaar van de abdijkerk in Herkenrode. Maar het marmer van Carrara was zo duur dat de meeste klanten het zich niet konden veroorloven. Net als zijn collega's ontwikkelde Del Cour technieken om marmer na te bootsen, gebaseerd op het subtiel over elkaar schilderen van lagen witte verf. De engelen van de Sarte en de Sint-Johannes de Doper zijn hier duidelijke voorbeelden van.

Bron: Science Connection (december 2007)
Tentoonstelling: www.expodelcour.be
Foto: © Michel Lefftz