Een beetje laat helaas, maar ik lees deze boeiende discussie nu pas. Maar toch wil ik nog even meegeven dat hier bij ons (voor alle duidelijkheid: de archeologen van R-O Vlaanderen) niemand victorie zit te kraaien omdat er meer opgravingen zijn. Dat is het loutere gevolg van een sinds 2004 toegenomen dossieropvolging. Dat andere instrumenten hier niet zijn op afgestemd, niet in het minst de kwaliteitsbewaking -die de facto nog moet worden uitgevonden - is voor ons (u weet wel) even pijnlijk duidelijk als voor elk ander weldenkend mens.
Het is maar dat men geen verkeerd beeld zou krijgen van ons...

De Direction de l'Archéologie liet naar aanleiding van het bewuste artikel een recht van antwoord publiceren in Vers l'Avenir. Dit recht van antwoord kun je hier nalezen.

gek, hoe zo'n discussie evolueert. Zitten we eerst gezellig op Wallonië af te geven, dan op onszelf, de Vlamingen, om dan gelukkig de gouwe ouwe Nederlanders af te zeiken.
Maar goed, geen enkel systeem is perfect. En ook het Nederlandse heeft zijn gebreken. En elk systeem moet zich zelf voortdurend in vraag stellen en open staan voor kritiek. Die kritiek is er in Nederland ook. De opmmerking dat het Nederlandse bedrijfsleven te weinig doet voor de opleiding van pas afgestudeerden vind ik vreemd. Mijn ervaring is dat bedrijven voldoende opleiding voorzien. Uiteraard moet het allemaal iets commerciëler dan een net afgestudeerd individu gewoon is, maar dat is even wennen aan een werkomgeving. Dat tijd verloren gaat na de opgraving is nog zo'n eigenaardige opmerking. Volgens de norm is het verplicht 2 jaar na uitwerking een opgraving op te leveren in rapportvorm. Ook ik heb daar al eens de bal misgeslaan (mea culpa) maar meer dan een jaar uitstel om erg grondige redenen zal je niet krijgen.

Zoveel beter gaat het bij de noorderburen nu ook weer niet. De bedrijfswereld weigert zich in te zetten om pas afgestudeerde archeologen verder op te leiden in veld- en papierwerk bijvoorbeeld.

Bovendien gaat ook daar veel informatie verloren door gehaaste opgravingen en te weinig tijd om achteraf te verwerken. De commerciële archeologie van Nederland wordt steeds meer bekritiseerd intern en dient serieus herbekeken te worden.

Wanneer we de Belgische archeolgie in zijn geheel bekijken blijft dat een lachertje als we vergelijken met onze noorderburen bijvoorbeeld.
Aan de politieke boom schudden ?! Dat heeft Vlaanderen nooit gekund en dat gaat nu ook niet veranderen....Maar ik ben klaar voor de strijd.

B. Van Daele

Ik weet niet als men daar een serieuze trap hoger stond een tijdje geleden P. Het is maar hoe men het bekijkt. In de jaren 90 gebeurde er meer op het veld in Wallonië, dat klopt, maar naar publicatie toe en uitbouw van hun archeologie leverde dit weinig op blijkbaar, kijk maar waar men daar nu helaas beland is. Dit illustreert daarmee evenzeer ook de fragiliteit van de huidige Vlaamse situatie waarbij men wel eens snel victorie durft kraaien omdat er meer opgravingen zijn.

Ik zie gewoon dat onze Waalse collegas met dezelfde problemen worden geconfronteerd als wij. Het is niet omdat er nu in Vlaanderen meer gegraven wordt dat de archeologie of de archeologen daar automatisch beter van worden; hoogstens misschien op korte termijn. Sociaal gezien zijn de archeologen in België er over het algemeen slecht aan toe; geen werk of onderbetaald werk en geen zicht op een structurele uitbouw van de archeologie op korte en middellange termijn. Naast het inhoudelijke aspect hebben we in Vlaanderen ook het sociale aspect verwaarloosd bij de installatie van de marktarcheologie. Misschien moeten Vlaamse en Waalse archeologen eens samenzitten en een forse vuist maken richting politiek en beleid.

Beste Rudi Dhoore,
Sinds 2003 ben ik in Dinant werkzaam als archeoloog voor het Waals Gewest. Ik was persoonlijk niet op de hoogte van de situatie die u hieronder beschrijft, maar heb me hierover geïnformeerd. Blijkbaar gaat het om enkele objecten die aan het oppervlak werden gevonden en die u destijds voorlegde aan een collega van me. Het belang van deze vondsten is beperkt gezien ze niet werden aangetroffen in een systematisch archeologisch onderzoek en/of prospectie. Zij zijn wel zeer nuttig geweest om onze inventaris van het gebied aan te vullen, net als alle andere toevalsvondsten die ons worden gemeld. Na het onderzoek zijn de voorwerpen zoals het hoort teruggestuurd.

Het probleem van de Waalse archeologie ligt elders: in het feit, bijvoorbeeld, dat bij gebrek aan voldoende financiering niet alles op een degelijke manier kan worden onderzocht. Heel wat van ons archeologisch erfgoed gaat ongedocumenteerd verloren, wordt niet bestudeerd of gepubliceerd. Werkzekerheid is voor de archeologen zo goed als onbestaande enzovoort. Ik stel u dan ook voor om de hierboven gepubliceerde artikels te lezen.

Bedankt voor het belang dat u aan onze onderzoeken toeschrijft.

Marie Verbeek

@Rudi Dhoore: heb je de vondst eventueel gedocumenteerd en gefotografeerd?
In het algemeen denk ik dat het genuanceerde beeld klopt: de archeologische wereld in het Franstalige landsgedeelte is niet groot en ondergefinancierd, maar wel enorm gemotiveerd. Het werk van de collega's uit het Franstalige landsgedeelte mag er dan ook zijn en wordt dikwijls internationaal gewaardeerd. Dus alle lof voor het dikwijls boeiende werk van onze collega's! En een fikse verhoging van hun budgetten, net als in Vl.

Nog niet zolang geleden (enkele jaren) stond de archeologie in Wallonië een serieuze trap hoger dan in Vlaanderen. Dat is nu blijkbaar aan het veranderen...?

Ik vermoed dat er met de archeologie in Wallonië en specifiek in Dinant toch iets aan de hand moet zijn. Concreet bracht ik een aantal jaren geleden een paar vondsten uit het Nationaal Park van Furfooz binnen bij de archeoloog van Dinant. Niets mee gebeurd. Alles keerde terug naar het ingangschalet. Bij de vondsten een ongetwijfeld belangrijke vondst met runetekens uit de Vikingtijd.